Parafię rzymsko-katolicką w Sokółce ufundował krół polski Zygmunt III w 1592 roku. I stąd królowie polscy byli patronami i kollatorami kościoła sokólskiego.

Pierwotny drewnioany kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP spłoną w 1796 roku. W latach 1840 - 1848 staraniem ks. dziekana Jerzego Kruszczuna wybudowano z kamienia i cegły trzynawową światynie z dwiema wierzami, pokonsekrowaną dnia 9 VI 1850 roku przez biskupa wieleńskiego Waclawa żylińskiego, pod wezwaniem św. Antoniego z Padwy /tablice o budowie i konsekracji są wmurowane w filarach przy ołtarzu głównym/. Koścół ten, stanowczo za mały, został rozbudowany w latach 1901 - 1904 z inicjatywy ks. dziekana Anzelma Noniewicza, przez dodanie dwóch nowych naw i kaplic. Powstała budowla o pieknej bryle, ale bez jednolitego stylu, niska i szeroka, o pięciu nawach, tworzy w rzucie poziomym krzyż łaciński o wymiarach 43x45 metrów.

Z umieszczonych w kościele obrazów na uwagę zasługuje, otoczony czczcią wiernych, obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem w nastawie ołtarza głównego, zasłoniety obrazem św, Antoniego. Ołtarze w nawach bocznych posiadają obrazy św. Michała Archaniola i św. Anny a w kaplicach obrazy św. Kazimierza, nad nim obraz św. Jerzego a w kaplicy różnancowej /zwanej też chrzcielna/ obraz św. Dominika.

Po ostatniej wojnie kościół sokólski otrzymal szereg inwestycji. Zbudowane 25 - cio głosowe organy firmy Krukowskiego, sporządzono dębowe ławki, terakotową posadzkę, w oknach bocznych naw witraże, zainstalowano ogrzewanie oraz glośniki. W 1954 roku wnetrze kościoła pokryte zostało malowidlami; pracami kierował Józef Wawrzyński, obrazy na sufitach bocznych naw i na ścianach nad chórem wykonał prof. Antoni Pawlewski z Krakowa.

Preziterium sokółskiego kościoła jest teraz dostosowane do wymagań posoborowych; wyrazem tego jest nowy ołtarz twarzą do wiernych.

W zespole budynkow kościelnych wyróżnia się brama wjazdowa - budowla kamienna zlożona z pięknej kwadratowej wieży i dwóch skrzydel. Podczas ostatniego remontu wiezy zostaly urządzone tam sale katechetyczne.